منبع:http://www.academist.ir 

شیوه‌های تأثیر موسیقی

از سال ۱۹۲۰ مطالعات گوناگونی به بررسی تأثیرات موسیقی بر عملکرد تن و روان پرداخته‌اند: نخستین گروه پژوهش‌ها توسط ولد (۱۹۱۶) و دیسرنز (۱۹۲۳) انجام شد، که اثر موسیقی بر سیستم اعصاب مرکزی (CNS) را نشان داده است. در پژوهشی دیگر دای نو (۱۹۷۷) و هدج  (۱۹۸۰) صورت گرفت. این دو پژوهشگر، اثربخشی موسیقی محرک و آرام بخش را بر واکنش‌های اعصاب خودکار مانند ضربان قلب، نبض، فشارخون، تنفس، واکنش‌های پوستی و عضلانی و امواج مغزی بررسی کردند. آنها در پایان دریافتند که موسیقی آرام‌بخش میزان ضربان قلب و نبض و فشار خون را کاهش می‌دهد و از اضطراب و نگرانی می‌کاهد. یافته‌های این پژوهشگران توسط جکبسون (۱۹۷۴) و ولپه۶ (۱۹۶۵) تایید شد. گلدشتاین۷ (۱۹۸۵) به بررسی تأثیر موسیقی انتخابی بر سیستم لیمبیک و مرکز کنترل عصبی خودکار پرداخته و آن را در تحریک این منطقه و تسکین رفتار نشان داد (زاده محمدی، ۱۳۸۱).